Mijn verhaal

Al vanaf dat ik klein was voelde ik veel. Bij sommige mensen wilde ik graag zijn, bij anderen niet — en ik dacht dat iedereen dat zo sterk had. Ik was een fantasierijk, eigenwijs kind: dansen op Simply Red met een pop in mijn armen, dagenlang knutselen aan kartonnen barbiehuizen en piratenschepen. Thuis kreeg mijn intuïtie de ruimte, en creativiteit was vanzelfsprekend.

Later, op school, leerde ik mezelf inhouden. Gevoeligheid werd “overdreven”, en wat ik aan energie oppikte, leek niet in het plaatje te passen. Op de kunstacademie voelde ik me even helemaal thuis: alles mocht weer vol expressie en emotie. Maar buiten de veilige muren bleek de theaterwereld voor mij vooral rollen spelen — en opnieuw niet helemaal mezelf kunnen zijn.

Jaren van hoge druk volgden. Ik zei te vaak ja terwijl ik nee voelde. Sliep slecht, piekerde veel, leefde op to-do’s en andermans verwachtingen. In mijn hoofd klonken strenge stemmen: “Het lukt je toch niet” en “Ben jij dit wel waard?” Mijn lichaam protesteerde met hoofdpijn, nekspanning en een onrustige buik. Ik at op emoties, werd defensief als iets misging en was bang voor meningen van anderen. De emmer liep over: burn-out, verlies van werkplezier en relaties die barstten.

Dat werd mijn omslagpunt. Niet omdat het makkelijk was, maar omdat blijven zoals het was geen optie meer voelde. Ik koos voor eerlijk kijken, laag voor laag. Niet alles wat je overkomt is je verantwoordelijkheid, maar hoe je ermee omgaat wél. Ik herontdekte mijn kinderlijke lichtheid, mijn intuïtie, mijn liefde voor energie-werk. Ik omarmde dat ik niet in een hokje pas — en dat is precies mijn kracht.

Vandaag begeleid ik als lichtwerker en energetisch therapeut mensen die zich in dit verhaal herkennen: gevoelig, loyaal, vaak sterk voor anderen, maar moe, onrustig of stuurloos voor zichzelf. Samen bouwen we aan een leven dat licht én stevig is: met zachte grenzen, een vriendelijke binnenwereld, en een lichaam dat mag meedoen.

Herken je dit?

• Je zegt vaker “ja” dan goed voor je is en raakt jezelf kwijt.

• Je hoofd draait overuren; slapen en landen lukt moeizaam.

• Je lijf praat (hoofdpijn, nek/kaak, buik), maar je weet niet goed wat het zegt.

• Je bent bang om niet aardig gevonden te worden en pleast jezelf leeg.

• Je innerlijke criticus is luid; zelfliefde voelt ver weg.

• Je reageert snel defensief omdat alles al zo zwaar voelt.

Het kan anders. Je hoeft niet eerst “helemaal kapot” te gaan om te mogen kiezen voor jezelf. Er is vóór dat punt zóveel mogelijk: reguleren van je zenuwstelsel, opruimen wat niet van jou is, wél luisteren naar je lichaam, je grenzen voelen én uitspreken, je energie weer laten stromen.

Dat is het werk dat ik doe — met beide voeten op de grond en een open hart. Als je voelt dat dit resoneert, ben je welkom.

Liefs,
Elkie